Daarkom

Klassiek elan, complexloze fun, geëngageerde kunst, aroma’s van een Oosterse bazaar en een stimulerende fusion van Vlamingen, Marokkanen, hoofdstedelingen en randbewoners. Het dubbelfestival Daarkom de Lente lichtte een tipje op van de sluier van wat het Vlaams-Marokkaans culturenhuis zal worden. In het publiek van dat wervelende feestje een jaar geleden, zat ook cultuurfunctionaris Roos Pauwels. Voor haar sloeg de vonk professioneel over. Vanaf 1 mei stuurt ze Daarkom richting opening van het langverwachte huis. En daarna nog veel verder.

Roos Pauwels: “Ik was zeven jaar cultuurfunctionaris in gemeenschapscentrum Candelaershuys in Ukkel. Dat combineerde werken in Brussel in een culturele instelling, met de politieke- en taalgevoeligheden van de Brusselse context…  ik heb nogal scherpe antennes voor wat werkt en wat niet. Maar eerst moet ik het terrein verkennen. Ik ken de sector wel,  maar over de Marokkaanse kant weet ik dan weer stukken minder.”

Hoe wil je de Marokkaanse gemeenschap aanspreken?

“In laagjes werken. Naast de affiches met een aantrekkelijk cultuuraanbod wil ik de Marokkaanse gemeenschap ook bereiken met lokale en kleinschalige evenementen. Dat zie ik als een essentieel deel van de opdracht. Grote cultuur hoeft niet altijd. Soms wordt er meewarig over gedaan, maar lokaal werken levert erg directe respons op. Het is dankbaar. Je steekt er dikwijls meer van op dan van mensen met een cultuurabonnement. We willen een maatschappelijke rol spelen, zonder aan alles wat we organiseren meteen een workshop te koppelen. In de wijken werken, met buurtcomités, met winkeliers… er is veel mogelijk, zonder meteen de grote namen in te zetten.  We moeten permanent laten zien dat we bestaan.

Maar hoe ‘Vlaams’ is Daarkom dan eigenlijk?

“Het cultuuraanbod voor de Vlaamse Gemeenschap is al erg groot, dus we moeten aanvullend werken. Sámenwerken. Ook buiten Brussel. Brussel blijft wel de eerste prioriteit, om de grote Marokkaanse gemeenschap hier. Begrijp me niet verkeerd: Daarkom moet een open huis zijn voor iedereen, van Vlaamse cultuurzoekers tot Marokkaanse families. De doelgroep wordt dan wel héél erg breed, maar Daarkom mag geen Marokkaans Goethe-Institut worden. We willen evengoed Vlaamse producties naar Daarkom halen. Het wordt een evenwichtsoefening, waarbij interactie met Vlaamse, Marokkaanse en andere culturen de bottomline blijft.”

Heb je een sterke belangstelling voor Marokko?

“Ik heb vooral een brede belangstelling. Over Marokko weet ik niet meer of minder dan de doorsnee Vlaamse cultuurliefhebber die openstaat voor andere culturen. Ik ken wel kunstenaars met een Maghrebijnse achtergrond, maar specifiek met Noord-Afrika heb ik me nooit bezig gehouden. Er gaat dus een wereld voor me open. Natuurlijk word ik bij Daarkom goed omringd en ook van alle partners en kunstenaars wil ik veel opsteken. Eigenlijk heb ik aan ‘Vlaamse’ kant net zoveel bij te leren als over het Marokkaanse luik. Wie komt er in Vlaanderen in aanmerking om iets te doen voor Daarkom? Gelukkig is Daarkom nog grotendeels een onbeschreven blad. Het kan echt alle kanten uit.”

En dan het langverwachte huis…
(enthousiast) “Dat moeten we laten leven, zijn rol laten spelen! Het wordt zó belangrijk dat Daarkom ook een fysieke plek is. We openen, als het goed is, in de lente van volgend jaar. Dat wordt dan het derde officiële startschot, na de oprichting en Daarkom de Lente… geen simpel parcours. Het architectuurdossier is erg complex. Ik snap wel dat het ongeduld groeit, maar als je het vergelijkt met andere culturele bouwdossiers is  Daarkom niet echt een uitzondering. Hoe dan ook, het wordt schitterend! Architect Karim Osmani maakt er een moderne, Vlaams-Marokkaanse bonbonnière van, met een heel rijk  interieur. Een mooi contrast met al die strakke culturele centra. La Gaité was vroeger ook een knusse plek. Ik kijk er ontzettend naar uit.”

Wat bleef je bij aan Daarkom de Lente?

“Toch wel het muziekfestival in Bozar. Fantastisch om zo’n klassieke cultuurtempel vol te zien lopen met een bont, enthousiast Marokkaans publiek. Het deed me denken aan de sfeer tijdens een concert dat ik ooit zag in het Romeinse theater van Amman in Jordanië. Mensen die staan te dansen in zo’n statige omgeving… Gewoonlijk durft het publiek van de Bozar er nauwelijks te kuchen. Zo’n evenement kunnen we niet elk jaar programmeren. Ik wil wel steeds zoeken naar kwaliteitsproducties, ook speciaal voor Daarkom. Arno met Rafik El Maai op Theater aan Zee: zulke dingen. Ik denk dat daar heel wat Vlaamse en Marokkaanse artiesten voor te vinden zijn.”

Wat is het eerste wat je gaat doen?

“Zakelijke dossiers uitpluizen. Onze twee nieuwe evenementen voorbereiden, Prins Achmed in Bozar met Rafik El Maai (in mei) en het concert van Don Bigg tijdens Theater aan Zee (in augustus). We gaan echt proberen iedereen blij te maken.  En af en toe de bal eens misslaan (lacht).”

Wieland De Hoon

Roos Pauwels
•    Geboren in Gent (1969)
•    Studeerde Kunstwetenschappen aan de UGent
•    Woont 15 jaar in Brussel
•    Getrouwd met muzikant Ad Cominotto en kinderen Mathilde (14) en Theo (12)
•    Muziek: jazz, klassiek, rock…
•    Keuken: eerlijke fijne keuken, Italiaans, Libanees, Oosters.
•    Land: Italië, om de schoonfamilie